Հեռավար ուսուցում է համարվում կրթական գործընթացի այն ձևաչափը, որի դեպքում դասընթացի մասնակիցն ու դասավանդողը ֆիզիկապես չեն գտնվում միևնույն տարածքում, իսկ ուսուցումն իրականացվում է հաղորդակցական տարատեսակ միջոցների օգնությամբ։ Հեռավար ուսուցումը կարող է ներառել ինչպես համացանցային, այնպես էլ ոչ համացանցային տեխնոլոգիաներ՝ ապահովելով նյութերի փոխանցում և ուսուցման գործընթացի շարունակելիություն տարածքային բաժանման պայմաններում։ Դրա ենթատեսակը՝ առցանց ուսուցումը, իրականացվում է բացառապես համացանցի միջոցով, կիրառելով թվային հարթակներ, ինչը հնարավորություն է տալիս ուսուցումն իրականացնել համաժամանակյա (սինքրոն) կամ անհամաժամանակյա (ասինքրոն) ձևաչափերով։
Հեռավար ուսուցումն ունի ավելի քան մեկ ու կես դարի պատմություն։ Դրա վաղ օրինակներից է բրիտանացի սղագրիչ Այզեկ Պիտմանի (անգլ.՝ Isaac Pitman)՝ 1840-ականների նամակագրական կրթական նախաձեռնությունը: Իսկ առցանց ուսուցման ձևավորումը սկիզբ է առել 1960-ականներին ԱՄՆ Իլինոյսի համալսարանում, որտեղ ուսանողներին կրթական նյութեր տրամադրելու համար օգտագործում էին համակարգչային տերմինալների փոխկապակցված ներցանց (ինտրանետ): Համացանցի (ինտերնետի) լայն հասանելիությունը 1990-ականներին խթանեց թվային կրթության գլոբալ տարածումը՝ նպաստելով հավատարմագրված առցանց դասընթացների ինստիտուցիոնալացմանը։ Այս զարգացումներին զուգահեռ ձևավորվեցին նաև բազմաբնույթ տեխնոլոգիական լուծումներ և հարթակներ, որոնք հնարավորություն տվեցին ապահովել կրթության որակ, հասանելիություն և կառավարման արդյունավետություն [1]:
Վերջին տասնամյակներում հեռավար (հատկապես առցանց) ուսուցումը նշանակալի դեր է ստանձնել բժշկական կրթության տարբեր մակարդակներում։ Բժշկական գիտությունների ուղղությամբ մշակված զանգվածային բաց առցանց դասընթացները (անգլ.՝ Massive Open Online Course, MOOC), վիրտուալ սիմուլյացիաներն ու վիրտուալ իրականությամբ ձևավորված ուսումնական միջավայրերը դարձել են առողջապահական կրթության անբաժանելի մաս՝ հնարավորություն տալով զարգացնել կլինիկական մտածողություն, հմտություններ և որոշումների կայացման կարողություններ՝ առանց հիվանդների համար ռիսկի։ Վիրաբուժական և այլ կլինիկական մասնագիտությունների համար վիրտուալ իրականության տեխնոլոգիաների կիրառումը ցույց է տվել ուսուցման բազմակի կրկնելիության, հմտությունների ստուգման և գործնական պատրաստվածության բարձրացման կարևոր ազդեցությունը [2-5]։
Կորոնավիրուսային հիվանդության (COVID-19) համավարակն արագացրեց այս գործընթացները՝ ստեղծելով հավասարապես շտապ և ռազմավարական կրթական պահանջներ։ Տեղաշարժման սահմանափակումները, առողջապահական համակարգի գերլարվածությունը և գիտելիքների արագ թարմացման անհրաժեշտությունը հանգեցրին նրան, որ բազմաթիվ երկրներում, ներառյալ Հայաստանի Հանրապետությունում (ՀՀ), կարճ ժամանակում լայնածավալ առցանց կրթական ծրագրեր ձևավորվեցին բուժաշխատողների համար։ Ըստ մի շարք հեղինակների՝ առցանց կրթական ծրագրերի զարգացմանը բնորոշ են երեք փուլեր՝ արագ զարգացման փուլ, ծաղկման փուլ և կայունացման փուլ։ Այս արագ անցումը ներկայացնում է «արագ զարգացման փուլ», որը բնորոշվում է կրթական միջամտությունների կտրուկ աճով, տեխնոլոգիական լուծումների արագ ներդրմամբ և մասնագիտական համայնքների շտապ հարմարվողականությամբ [6-8]։
Չնայած միջազգային ուսումնասիրությունների աճին, ՀՀ առողջապահական համակարգում առցանց բժշկական կրթության մասշտաբային ընդլայնումը գրեթե չքննարկված և չվերլուծված երևույթ է։ Համավարակի ընթացքում իրականացված մեծաթիվ առցանց դասընթացները ձևավորեցին եզակի տվյալների շտեմարան, որը հնարավորություն է տալիս գնահատելու ինչպես համակարգի հարմարվողականությունը, այնպես էլ դասընթացների մասնակիցների փորձառությունները, տեխնիկական և կազմակերպչական մարտահրավերները, կրթական բովանդակության ընկալումը և առցանց ուսուցման հետագա զարգացման հնարավորությունները բժշկական կրթության համատեքստում։ Հետևաբար, ՀՀ օրինակով առցանց բժշկական կրթության արագ զարգացման փուլի այս ուսումնասիրությունն ունի գիտական և գործնական կարևորություն։ Այն հնարավորություն է տալիս հասկանալու, թե ինչպիսի արդյունավետությամբ են կիրառվել առցանց կրթական մեխանիզմները, ինչ խնդիրներ են առաջացել համակարգի ու մասնակիցների մակարդակում, և ինչպիսի ուղղություններով կարող է զարգանալ առցանց բժշկական կրթությունը հետհամավարակային իրականությունում։
ՆՅՈՒԹԵՐ ԵՎ ՄԵԹՈԴՆԵՐ
Ուսումնասիրությունն իրականացվել է որպես քանակական սոցիոլոգիական հետազոտություն՝ ուղղված COVID-19 համավարակի ընթացքում առցանց ուսուցման ծրագրերին մասնակցած բուժաշխատողների փորձառության, վերաբերմունքի և ընկալումների գնահատմանը։ Հետազոտությունը դիտարկվել է որպես դիտողական, ոչ միջամտական ուսումնասիրություն և դասվել է նվազագույն ռիսկ պարունակող հետազոտությունների շարքին։ Հետազոտության համար մշակվել է կառուցվածքավորված հարցաթերթիկ, որը բաղկացած է եղել 38 հարցից։ Հարցերն ընդգրկել են հետևյալ հիմնական տիրույթները.
- մասնակիցների ժողովրդագրական բնութագրերը.
- տեխնոլոգիական հմտությունները և հարմարեցումը նորարարություններին.
- կազմակերպչական գործընթացների արդյունավետությունը.
- ուսուցման ձևաչափի վերաբերյալ նախապատվությունները.
- առկա և առցանց ձևաչափերի ընկալվող առավելությունները։
Ընտրանքի հաշվարկի համար կիրառվել է դասական վիճակագրական բանաձևը՝ n = Z2×P×(1–P)/e2, որով ապահովվել է բավարար ներկայացուցչականություն։ Ընտրանքի հաշվարկման համար ընտրվել է 95% վստահության մակարդակ և ընդունվել ≤5% սխալի սահման, ինչը հնարավորություն է տալիս ապահովել արդյունքների բավարար ճշգրտություն և համընդհանուր կիրառելիություն։ Սպասվող իրական համամասնությունը (P) սահմանվել է 0.5, քանի որ անհայտ կամ անկանխատեսելի բաշխումների դեպքում P=0.5 արժեքն ապահովում է առավելագույն ընտրանքային ծավալ և բարձր հավաստիություն։
Տվյալների հավաքման գործընթացը կազմակերպվել է ընդունված մեթոդաբանական մոտեցումների համաձայն՝ ապահովելով հետազոտության էթիկական, լոգիստիկ և տեխնիկական լիարժեքությունը։ Մասնակիցներն ընտրվել են COVID-19 համավարակի ընթացքում կազմակերպված առցանց դասընթացներին գրանցված բուժաշխատողներից։ Տվյալների հավաքագրումն իրականացվել է Գուգլ Ֆորմս (Google Forms) առցանց հարթակի միջոցով։ Հղումը մասնակիցներին փոխանցվել է էլեկտրոնային փոստի միջոցով՝ օգտագործելով դասընթացների ժամանակ գրանցված կոնտակտային տվյալները։ Հարցաթերթիկի էլեկտրոնային հղումը բաշխվել է միանվագ ուղարկմամբ՝ ապահովելով հավասար կառուցվածքային հասանելիություն բոլոր ներառված հասցեների համար։ Վավեր հասցեներ ունեցող մասնագետների շրջանում արձագանքման մակարդակը փոփոխական էր, ինչը բնորոշ է առցանց հարցումների մասնակցային վարքագծին [9]։
Էլեկտրոնային նամակին կցվել է հետազոտության նպատակը, կամավորության սկզբունքը, գաղտնիության ապահովման պայմանները և իրազեկ համաձայնության ձևակերպումը ներառող տեղեկատվություն։ Մասնակիցների բոլոր պատասխանները հավաքվել են անանուն կերպով, առանց որևէ նույնականացնող տվյալի (անուն, ազգանուն, աշխատավայր)։ Հետազոտությունն իրականացվել է առողջապահական և սոցիալական գիտությունների ոլորտում ընդունված էթիկական սկզբունքներին համապատասխան։
Հարցմանը մասնակցելը եղել է լիովին կամավոր և մասնակիցներն ունեցել են այն դադարեցնելու հնարավորություն՝ առանց որևէ բացասական հետևանքի։ Էթիկական նկատառումների շրջանակում ապահովվել է նաև տվյալների անանունացում. հարցման պատասխանները հավաքագրվել և վերլուծվել են առանց անհատական նույնականացնող տեղեկատվության օգտագործման։ Էլեկտրոնային փոստի հասցեները կիրառվել են բացառապես հարցաթերթը փոխանցելու նպատակով և չեն ներառվել հետագա վերլուծության մեջ։ Այս մոտեցումը համահունչ է միջազգային էթիկական ուղեցույցներին։
Ուսումնասիրության ընթացքում չի իրականացվել որևէ միջամտություն մասնակիցների մասնագիտական գործունեությանը կամ առողջությանը, ինչի հիման վրա այն դասվում է նվազագույն ռիսկ պարունակող հետազոտությունների շարքին։ Վիճակագրական վերլուծությունն իրականացվել է IBM SPSS Statistics ծրագրային փաթեթի 26.0 տարբերակով՝ կիրառելով նկարագրական և ելակետային վիճակագրության այն մեթոդները, որոնք համահունչ են հետազոտության կառուցվածքին և հավաքված տվյալների բնույթին։ Նկարագրական վիճակագրությունը ներառել է հաճախականությունների բաշխումներ, տոկոսներ, միջիններ և ստանդարտ շեղումներ, որոնք հնարավորություն են տվել ներկայացնել մասնակիցների սոցիոդեմոգրաֆիկ հատկանիշները, թվային հմտությունները, հեռավար դասընթացների կազմակերպման առանձնահատկությունները և կրթական գործընթացի գնահատումները։
ԱՐԴՅՈՒՆՔՆԵՐ
Հարցման մասնակիցների կողմից տրամադրված տեղեկությունները վերլուծվել ու մեկնաբանվել են՝ ըստ հարցաթերթում առկա հիմնական տիրույթների։ Հետազոտության արդյունքները ներկայացվում են ըստ հիմնական թեմատիկ ուղղությունների՝ ներառելով մասնակիցների սոցիալ-ժողովրդագրական բնութագրերը, առցանց ուսուցման նկատմամբ նրանց ներգրավվածությունը և դրա արդյունավետության վերաբերյալ գնահատականները։
Հետազոտությանը մասնակցել է 951 մասնագետ Հայաստանի տարբեր մարզերից։ Մասնակիցների սեռային բաշխվածությունը կազմել է 92.3% (878) կին և 7.7% (73) տղամարդ։ Մասնակիցների տարիքային բաշխվածությունը ներկայացված է Գծապատկեր 1-ում։ Հարցման մասնակիցների մասնագիտական բաշխվածություններն ըստ ավագ և միջին բուժաշխատողների խմբերի ներկայացված են Գծապատկերներ 2-ում և 3-ում։
Մասնակիցների մեծ մասը բավարար թվային հմտություններ է ունեցել առցանց ուսուցման գործընթացում լիարժեք ներգրավվածության համար։ Ըստ ինքնագնահատման՝ «գերազանց» հա-
մակարգչային հմտություններ են նշել 131 մասնակից (13.8%), «լավ»՝ 494 (51.9%), «բավարար»՝ 314 (33.0%), հմտությունների բացակայություն՝ միայն 12 մասնակից (1.3%)։ Նորարարություններին հարմարվելու ունակությունը բարձր է գնահատվել. մասնակիցների 82.5%-ը նշել է, որ հեշտությամբ է հարմարվում նոր թվային լուծումներին։ Էլեկտրոնային փոստի օգտագործման հաճախականությունը եղել է հետևյալը. 49.4%՝ ամեն օր, 47.7%՝ ըստ անհրաժեշտության։
Մասնակիցների 63.6%-ը նշել է, որ դասընթացի մեկնարկին ստացել է առցանց ձևաչափով մասնակցության կանոնների վերաբերյալ անհրաժեշտ տեղեկատվություն։ Մասնակիցների 26%-ը չի համարել, որ նման տեղեկատվություն անհրաժեշտ էր, մինչդեռ 10.4%-ը տեղեկացված չի եղել կազմակերպման կանոնակարգին, ինչը մատնանշում է գործընթացի կազմակերպչական բացերը (Գծապատկեր 4)։
Չնայած մասնակիցների մոտ 50%-ը հայտնել է, որ դասընթացներին մասնակցելիս խնդիրներ չի ունեցել, 28.7%-ը նշել է տեխնիկական խոչընդոտներ։ Այս ցուցանիշը համահունչ է ընդհանուր միտումին, ըստ որի բջջային հեռախոսով մասնակցող անձինք ավելի հաճախ են բախվել կապի և տեսաձայնային որակի խնդիրների։ Տեխնիկական խոչընդոտների կառուցվածքային բաշխումը ներկայացված է Գծապատկեր 5-ում։
Մասնակիցներն առավել նախընտրելի են համարել սեմինարների ձևաչափը և կլինիկական դեպքերի քննարկումները. սեմինարներ՝ 29.2%, կլինիկական դեպքերի քննարկումներ՝ 24.7%, դասախոսություններ՝ 22.9%, փոքր խմբերով աշխատանք՝ 19.0%։ Մասնակիցների 84%-ը առաջարկել է, որ առցանց դասընթացների արդյունավետության բարձրացման հիմնական գործիքներից մեկը պետք է լինի կլինիկական դեպքերի ներառումն ուսումնական ծրագրում։
Մասնակիցների կարծիքով առցանց ձևաչափը առավելություններ է ապահովում՝ ժամանակի խնայման, աշխատանքի և ուսումնառության գրաֆիկի ճկունության, ինչպես նաև տրանսպորտային և կացության ծախսերի նվազման առումով։ Ընդ որում, մասնակիցների 2%-ի կարծիքով առկա ձևաչափը որևէ առավելություն չունի առցանցի նկատմամբ։ Մասնակիցների տեսակետների համադրական պատկերը ներկայացված է Գծապատկեր 6-ում։
COVID-19 համավարակի պայմաններում իրականացված առցանց դասընթացները բացահայտեցին այնպիսի մեթոդաբանական և կազմակերպչական գործոններ, որոնք կանխորոշում են ուսուցման որակն ու մասնակիցների գոհունակությունը։
ՔՆՆԱՐԿՈՒՄ
COVID-19 համավարակն աննախադեպ մարտահրավերներ ստեղծեց բժշկական կրթության շարունակականության համար, ինչը մեծացավ առողջապահական համակարգերի գերբեռնման, տեղաշարժերի սահմանափակման և բժշկական գիտելիքների արագ թարմացման պահանջների պատճառով։ Ստացված արդյունքները վկայում են, որ ՀՀ-ում համավարակի ընթացքում ներդրված առցանց ուսուցման ձևաչափերը ապահովել են գիտելիքների փոխանցման անընդհատություն, ինչը համահունչ է միջազգային հետազոտությունների եզրահանգումներին, որոնց համաձայն ֆիզիկական հեռավորության պայմաններում հեռավար ուսուցումը դառնում է բժշկական կրթության միակ գործունակ մեթոդը, որը պահպանել է ուսուցման անընդհատությունը և նվազեցրել կրթական կորուստները [7]։
Մասնակիցների մեծ մասի կողմից առցանց դասընթացների բարձր գնահատականը ցույց է տալիս, որ թվային հարթակներն արդյունավետ են եղել ինչպես հասանելիության, այնպես էլ ժամանակի կառավարման տեսանկյունից։ Հետազոտության արդյունքներով, ՀՀ բուժաշխատողների 82.5%-ը հեշտությամբ է հարմարվել թվային նորարարություններին, ինչը համընկնում է այլ հետազոտողների այն եզրահանգման հետ, որ բժշկական համայնքը ցուցաբերում է բարձր հարմարվողունակություն առցանց ուսուցման մոդելների հանդեպ [10]։
Միևնույն ժամանակ արձանագրված տեխնիկական և հաղորդակցական խոչընդոտները համահունչ են միջազգային համատեքստում նկարագրված մարտահրավերներին, որոնք ներառում են անբավարար համացանցային կապի, սարքավորումների անհամաչափության և օգտագործվող հարթակների տեխնիկական սահմանափակումների խնդիրներ [11]։
Ուսումնասիրության կարևորագույն եզրահանգումներից է կրթական գործընթացների արագ հարմարեցումը։ Մասնակիցների գնահատականները ցույց են տալիս, որ հեռավար ուսուցման ձևաչափը ՀՀ-ում հաղորդակցման սահմանափակումների առկայության պայմաններում դարձել է արդյունավետ և կենսունակ կրթական գործիք, ինչը ևս համահունչ է այլ հետազոտողների նմանատիպ պնդումներին [12-14]։ ՀՀ բժշկական կրթական միջավայրը, չնայած իր սահմանափակ ռեսուրսներին, արձանագրել է արդյունավետ հարմարեցում նոր թվային միջավայրին։ Հարցման արդյունքներով պարզվել է, որ մասնակիցների մեծ մասը (ավելի քան 2/3) գնահատել են հեռավար ձևաչափի հարմարավետությունը՝ հատկապես ժամանակի տնտեսման և աշխատանքային ծանրաբեռնվածության նվազեցման տեսանկյունից։ Այս դիտարկումը համահունչ է կրթության համաշխարհային միտումներին, որտեղ շեշտադրվում է թվային ուսուցման սոցիալ-տնտեսական շահավետությունը՝ մասնավորապես ճանապարհածախսերի և դասընթացների կազմակերպման ծախսերի կրճատման հաշվին [15]։
Մեկ այլ կարևոր դիտարկում է դասընթացավարների պատրաստվածության և դասընթացների դիզայնի որակի հարցը։ Որակի ապահովման հստակ չափորոշիչների բացակայությունը, ինչպես ցույց են տալիս մեր տվյալները, ազդել է կրթական գործընթացի միատեսակության վրա։ Առցանց բժշկական կրթության արդյունավետությունը մեծապես պայմանավորված է դասավանդողների նախապատրաստվածության մակարդակով, ինտերակտիվության աստիճանով և հարթակի մանկավարժական հարմարեցմամբ [16]։ Մասնավորապես ՀՀ համար առանձնահատուկ կարևոր է բժշկական հեռավար ուսուցման գործընթացների կազմակերպումը միջազգային չափանիշներին համահունչ չափորոշիչներով, քանի որ նախքան համավարակը երկրում առցանց կրթական հարթակների և մեթոդաբանությունների կիրառությունը չափազանց սահմանափակ էր կամ փաստացի բացակայում էր։ Ի տարբերություն մի շարք երկրների, որտեղ հեռավար ուսուցման սկզբունքներն ու որակի ապահովման չափորոշիչները ձևավորված էին դեռևս նախահամավարակային շրջանում (օր.՝ ԱՄՆ, Կանադա, Միացյալ Թագավորություն), ՀՀ կրթական համակարգը բախվեց արագորեն նոր մեթոդաբանական շրջանակներ ձևավորելու անհրաժեշտությանը՝ առանց նախապես ներդրված չափորոշիչների։ Միջազգային գրականությունը շեշտում է, որ արդյունավետ թվային կրթական միջավայրի ձևավորումը պահանջում է հստակ ծրագրված դիդակտիկ մոդելներ, բովանդակության ստանդարտացված կառուցվածք, դասընթացավարների համակարգված պատրաստվածություն և դասընթացի մասնակիցների ակտիվ ներգրավվածություն [17,18]։ Այս համատեքստում Հայաստանի բժշկական կրթության համակարգի ապագա զարգացումը պահանջում է ոչ միայն տեխնիկական բարելավում, այլև որակի ապահովման միջազգային սկզբունքների համապարփակ ինտեգրում՝ ճիշտ դասընթացային դիզայն ապահովելու, ուսուցման արդյունավետությունն ավելացնելու և գլոբալ մակարդակում համադրելի արդյունքներ ստանալու նպատակով ։
Այսպիսով, ՀՀ առողջապահական համակարգում իրականացված ուսումնասիրության արդյունքները համահունչ են միջազգային գիտական տվյալներին և ցույց են տալիս, որ համավարակի ընթացքում ներդրված արագ լուծումները հիմք են ստեղծել առցանց ուսուցման կայուն զարգացման համար։ Չնայած տեխնիկական և մեթոդաբանական սահմանափակումներին՝ առցանց կրթության առավելությունները, մասնակիցների սատարումն ու թվային հմտությունների բարձր մակարդակը վկայում են, որ առցանց ուսուցման շարունակական զարգացումը կարող է նպաստել բժշկական կրթության հասանելիության ավելացմանը և որակի բարելավմանը։
Հետազոտությունը ներկայացնում է ՀՀ առողջապահական համակարգում առցանց ուսուցման զարգացման միտումները, սակայն միաժամանակ ունի որոշ մեթոդաբանական սահմանափակումներ։ Քանակական առցանց հարցումը հիմնված է ինքնագնահատման վրա, ինչը սահմանափակում է տվյալների անաչառությունը և խորքային դիտարկումների հնարավորությունը։ COVID-19 համավարակի ժամանակահատվածում կազմակերպված առցանց դասընթացների վերաբերյալ տվյալները կարող են արտացոլել ոչ թե կայուն կրթական միտումներ, այլ արտակարգ արձագանքներ։ Նշված սահմանափակումները, չնայած չեն նվազեցնում հետազոտության գիտական արժեքը, սակայն ընդգծում են խառը մեթոդաբանության կիրառման, ինչպես նաև ժամանակային, տարածքային և տնտեսական վերլուծական ընդգրկման ընդլայնման անհրաժեշտությունը՝ բարձրացնելու արդյունքների ճշգրտությունն ու միջազգային համադրելիությունը։ Այս դիտարկումները կարող են հիմք հանդիսանալ հետագա համալիր ուսումնասիրությունների համար, որոնք կուղղվեն ՀՀ բժշկական կրթության թվայնացման ռազմավարական գնահատմանը։
ԵԶՐԱՀԱՆԳՈՒՄՆԵՐ
Հետազոտության նորույթն ու եզակիությունը պայմանավորված է նրանով, որ այն առաջիններից է, որը համակարգված կերպով վերլուծում է COVID-19 համավարակի ընթացքում ՀՀ բժշկական համայնքի լայնածավալ ներգրավվածությունն առցանց կրթության արագ զարգացման փուլում՝ բացահայտելով ոչ միայն տեխնիկական և կազմակերպական խնդիրները, այլ նաև մասնակիցների թվային պատրաստվածության, ընդկալողունակության և հարմարվողականության մակարդակները՝ այն դարձնելով արժեքավոր հիմք ապագա քաղաքական և կրթական ռազմավարությունների ձևավորման համար։
Ընդհանուր առմամբ, ներկայացված հետազոտությունը թույլ է տալիս եզրակացնել, որ COVID-19 համավարակն արագացրեց առցանց ուսուցման ինստիտուցիոնալացումը ՀՀ բժշկակրթական համակարգում՝ ընդգծելով դրա անհրաժեշտությունն ու կենսունակությունը։ Ստացված տվյալները ցույց են տալիս, որ չնայած առկա տեխնիկական, մեթոդաբանական և կազմակերպական որոշ սահմանափակումներին, առցանց ձևաչափը կարող է ապահովել կրթական գործընթացի շարունակականություն, բարձրացնել մասնագիտացված ծրագրերի հասանելիությունը և նվազեցնել մասնագիտական կրթության տարածքային անհամաչափությունները։
Առցանց բժշկական կրթության կայուն զարգացման ապահովման համար անհրաժեշտ է ստեղծել միասնական ազգային չափորոշիչներ և որակի ապահովման մեխանիզմներ՝ հիմնված միջազգային ուղեցույցների, մասնավորապես՝ Բժշկական կրթության համաշխարհային ֆեդերացիայի (անգլ.՝ World Federation for Medical Education) պահանջների վրա, որպեսզի ուսուցման բովանդակությունը, մեթոդաբանությունը և գնահատման գործիքները լինեն համաչափ և կանխատեսելի [19]։ Անհրաժեշտ են դասընթացավարների շարունակական մասնագիտական պատրաստվածության ծրագրեր, որոնք կներառեն թվային մանկավարժություն, ինտերակտիվ դասավանդման տեխնիկաներ և հարթակների արդյունավետ կառավարում։ Տեխնիկական ենթակառուցվածքների բարելավումը ևս կարևոր է՝ ապահովելու հուսալի կապ, կայուն հարթակներ և մասնակիցների համար հասանելի տեխնիկական աջակցություն։ Վերջապես, կարևոր է անցում կատարել տվյալահեն կառավարման համակարգերին, որոնք թույլ կտան մշտադիտարկել մասնակցության, արդյունավետության և ուսուցման արդյունքների որակը։
Միաժամանակ պետք է հաշվի առնել, որ սույն ուսումնասիրությունն իրականացվել է անցումային ժամանակահատվածում՝ այն ժամանակ, երբ առցանց ծրագրերը դեռևս գտնվում էին ակտիվ զարգացման փուլում։ Հետևաբար, լիարժեք և համապարփակ գնահատման համար անհրաժեշտ են հետագա փուլերի վերլուծություններ՝ ընդգրկելով.
- կրթական գործընթացի կայունացման փուլը,
- ծրագրերի որակի ապահովման նոր կառուցակարգերի ազդեցությունը,
- առցանց ուսուցման երկարաժամկետ արդյունքներն ու գործնական հմտությունների վրա ազդեցությունը,
- ինչպես նաև համեմատական հետազոտություններ՝ ներառյալ խառը ուսուցման մոդելների գնահատումը։
Հետագա ուսումնասիրությունները հնարավորություն կտան խորությամբ հասկանալ առցանց ուսուցման ներդրման երկարաժամկետ ազդեցությունները, նպաստել համակարգային բարելավման և արդյունավետ կրթական քաղաքականության մշակմանը՝ հիմնված միջազգային չափորոշիչների և տեղական կարիքների համադրման վրա։
Սույն ուսումնասիրության եզրահանգումները և առաջարկությունները կարող են ծառայել որպես կարևոր գիտական և գործնական հենք՝ ձևավորելու տեխնոլոգիապես զարգացած, մատչելի և որակյալ շարունակական բժշկական կրթության համակարգ, որը կհամապատասխանի ՀՀ առողջապահական համակարգի ռազմավարական նպատակներին և գլոբալ կրթական միտումներին։
Գծապատկեր 1. Հարցվողների տարիքային բաշխվածությունը

Գծապատկեր 2. Հարցվողների մասնագիտական բաշխվածությունն ավագ բուժաշխատողների շրջանում

Գծապատկեր 3. Հարցվողների մասնագիտական բաշխվածությունը միջին բուժանձնակազմի շրջանում

Գծապատկեր 4. Առցանց դասընթացների մասնակիցների գնահատականներն ու մեկնաբանությունները նոր ձևաչափի կանոնների և ծագածխնդիրների վերաբերյալ

Գծապատկեր 5. Առցանց ձևաչափով կազմակերպված դասընթացի գնահատականները մասնակիցների կողմից

Գծապատկեր 6. Առցանց դասընթացների մասնակիցների կարծիքներն առցանց և առկա ձևաչափի առավելությունների մասին

Գրականություն
- Tom T. The history of online education. Available at: https://www.petersons.com/blog/the-history-of-online-education/ Accessed 04 Oct 2025.
- Raison N, Harrison P, Abe T, et al. Procedural virtual reality simulation training for robotic surgery: a randomised controlled trial. Surg Endosc. 2021;35(12):6897-6902.
- Dunkley P. Virtual reality in medical training. Lancet. 1994;343(8907):1218.
- Coleman J, Nduka CC, Darzi A. Virtual reality and laparoscopic surgery. Br J Surg. 1994;81(12):1709-11.
- Ota D, Loftin B, Saito T, Lea R, Keller J. Virtual reality in surgical education. Comput Biol Med. 1995;25(2):127-37.
- O’Doherty D, Dromey M, Lougheed J, et al. Barriers and solutions to online learning in medical education - an integrative review. BMC Med Educ. 2018;18(1):130.
- Gill D, Whitehead C, Wondimagegn D. Challenges to medical education at a time of physical distancing. Lancet. 2020;396(10244):77-9.
- Torda A. How COVID-19 has pushed us into a medical education revolution. Intern Med J. 2020;50(9):1150-1153.
- Evans JR, Mathur A. The value of online surveys: A look back and a look ahead. Internet research. 2018;28(4):854-87.
- Mahajan R, Gupta P, Singh T. Massive open online courses: concept and implications. Indian Pediatr. 2019;56(6):489-495.
- O’Sullivan S, Khraibi A, Chen W, Corridon P. Lessons learned transitioning from traditional premedical and medical education to e-learning platforms during the COVID-19 pandemic within the United Arab Emirates. J Med Educ Curric Dev. 2021;8:23821205211025861.
- Saiyad S, Virk A, Mahajan R, Singh T. Online teaching in medical training: establishing good online teaching practices from cumulative experience. Int J Appl Basic Med Res. 2020;10(3):149-155.
- Masic I, Pandza H, Toromanovic S, et al. Information Technologies (ITs) in medical education. Acta Inform Med. 2011;19(3):161-7.
- Zhang P, Li X, Pan Y, Zhai H, Li T. Global trends and future directions in online learning for medical students during and after the COVID-19 pandemic: A bibliometric and visualization analysis. Medicine (Baltimore). 2023;102(50):e35377.
- Meinert E, Eerens J, Banks C, et al. Exploring the cost of eLearning in health professions education: scoping review. JMIR Med Educ. 2021;7(1):e13681.
- Abdull Mutalib AA, Md Akim A, Jaafar MH. A systematic review of health sciences students’ online learning during the COVID-19 pandemic. BMC Med Educ. 2022;22(1):524.
- Hodges C, Moore S, Lockee B, Trust T, Bond A. The difference between emergency remote teaching and online learning. Educause review. 2020;27(1):1-9.
- Bozkurt A, Sharma RC. Education in normal, new normal, and next normal: Observations from the past, insights from the present and projections for the future. Asian Journal of Distance Education. 2020;15(2):i-x.
- World Federation for Medical Education. Standards for distributed and distance learning in medicine 2021. https://wfme.org/wp-content/uploads/2017/05/WFME-standards-for-distributed-and-distance-learning-in-medicine_2021-final-1.pdf. Accessed 04 Oct 2025.
